അക്ഷരമുറ്റത്തേക്ക് ആദ്യ ചുവട്: മക്കളെ സ്കൂളിലയക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പും കുഞ്ഞുമനസ്സിലെ വിങ്ങലുകളും.. The heartbreak of parents sending their children to school..

അതുവരെ വീടിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, അമ്മയുടെ പല്ലനത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും അച്ഛന്റെ തോളിലുമായി ജീവിച്ച ഒരു കുരുന്ന് ആദ്യമായി സ്കൂൾ യൂണിഫോമണിഞ്ഞ് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ദിവസം ഏതൊരു മാതാപിതാക്കളുടെയും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വികാരാധീനമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. കുഞ്ഞിക്കാലുകളിൽ പുതിയ ഷൂസും തോളിൽ വലിയൊരു ബാഗും തൂക്കി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരേസമയം അഭിമാനവും അതിലേറെ സങ്കടവും വന്നു നിറയും. എന്റെ കുഞ്ഞ് ഇത്ര വേഗം വളർന്നോ എന്ന ആശ്ചര്യം ഉള്ളിൽ തോന്നുമ്പോൾ തന്നെ, നാളെ മുതൽ അവൻ സ്വന്തം കാലിൽ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങാൻ പോവുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് മാതാപിതാക്കളെ അല്പം ഭയപ്പെടുത്തും. ഇത് വെറുമൊരു സ്കൂൾ പ്രവേശനമല്ല, മറിച്ച് മാതാപിതാക്കളുടെ തണലിൽ നിന്ന് കുട്ടി സമൂഹത്തിന്റെ വലിയൊരു കോണിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ പടിയാണ്.

സ്കൂൾ തുറക്കുന്ന ആ ആദ്യ ദിവസം രാവിലെ വീടുകളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അന്തരീക്ഷം വളരെ പരപ്പരപ്പുള്ളതാണ്. എന്നാൽ അതിനിടയിലും അമ്മമാരുടെ മനസ്സ് ഉള്ളിൽ ഉരുകുകയായിരിക്കും. കുഞ്ഞിന് ഇഷ്ടമുള്ള പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി ലഞ്ച് ബോക്സിലാക്കുമ്പോഴും, വെള്ളം കുപ്പിയിൽ നിറയ്ക്കുമ്പോഴും അമ്മയുടെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ സ്കൂളിലെ ക്ലാസ്സ് മുറികളിലായിരിക്കും. "അവൻ അവിടെ തനിയെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമോ?", "ആഹാരം വസ്ത്രത്തിൽ വീഴ്ത്തുമോ?", "ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകണമെന്ന് അധ്യാപകരോട് പറയാൻ അവന് മടി തോന്നുമോ?" എന്നിങ്ങനെ നൂറായിരം ആകുലതകളാണ് ഒരു അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ആ സമയത്ത് വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നത്. കുഞ്ഞിനെ ഒരു തരത്തിൽ നിർബന്ധിച്ചും കൊഞ്ചിച്ചും സ്കൂൾ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റിവിടുമ്പോൾ, വണ്ടിയുടെ ജനലിലൂടെ അമ്മയെ നോക്കി ആ കുഞ്ഞുക്കണ്ണുകൾ നിറയുമ്പോൾ, ഏതൊരു അമ്മയുടെയും ഹൃദയം തകരും. വണ്ടി ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ നോക്കിനിന്ന്, തിരികെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ ശൂന്യത വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്.

കുട്ടിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഈ അനുഭവം അതിനേക്കാൾ കഠിനമാണ്. ജനിച്ച നാൾ മുതൽ തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പരിചിതമായ മുഖങ്ങളും, തന്റെ വാശികളും കരച്ചിലുകളും ഉടനടി സാധിച്ചു തന്നിരുന്ന അമ്മയും ഇല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലം അവർക്ക് നരകം പോലെ തോന്നാം. ചുറ്റും അപരിചിതരായ കുട്ടികളുടെ കരച്ചിലും, കർക്കശക്കാരായ അധ്യാപകരും വലിയൊരു ഭയമാണ് അവരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. 'സെപ്പറേഷൻ ആൻക്സൈറ്റി' എന്ന് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ വിളിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ സംബന്ധിച്ച് അത് തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷിതത്വമായ അമ്മയിൽ നിന്നുള്ള വേർപെടുത്തലാണ്. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ മക്കൾ കാണിക്കുന്ന വാശിയും തറയിൽ കിടന്നുള്ള കരച്ചിലും കണ്ട് പല മാതാപിതാക്കളും അലിഞ്ഞുപോകാറുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ "ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ കുട്ടിയെ സ്കൂളിൽ വിടണമായിരുന്നോ" എന്ന് സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന അമ്മമാരും കുറവല്ല.

എന്നാൽ ഈ വേദനകൾക്കെല്ലാം ഒടുവിൽ ഒരു മനോഹരമായ സായാഹ്നമുണ്ട്. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടിയെത്തുന്ന അമ്മയും, വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി അമ്മയുടെ മടിയിലേക്ക് ഓടിവീഴുന്ന കുഞ്ഞും തരുന്ന കാഴ്ച അത്രമേൽ മനോഹരമാണ്. രാവിലെ കരഞ്ഞു തളർന്ന ആ കുഞ്ഞുമുഖത്ത് വൈകുന്നേരം സ്കൂളിലെ പുതിയ കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചും ടീച്ചർ തന്ന മിഠായിയെക്കുറിച്ചും പറയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു തിളക്കമുണ്ട്, അതാണ് മാതാപിതാക്കളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം. ദിവസങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ ആ കുരുന്ന് ആ പുതിയ അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെടും. കരച്ചിലുകൾ മാറി ചിരികൾ വരും. എങ്കിലും, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൈപിടിച്ചുയർത്തിയ ആ ആദ്യ ദിവസത്തെ നെഞ്ചിടിപ്പും കണ്ണീരും ഏതൊരു മാതാപിതാക്കളുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു വറ്റാത്ത ഓർമ്മയായി, ഒരൊറ്റ തുരുത്തായി എന്നും അവശേഷിക്കും. മക്കൾ വളരട്ടെ, അവർ ലോകം കീഴടക്കട്ടെ, എങ്കിലും മാതാപിതാക്കളുടെ ഉള്ളിൽ അവർ എപ്പോഴും ആ ആദ്യമായി സ്കൂളിൽ പോയ വിരൽത്തുമ്പിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും.